Ծաղկունքը գյուղ է Հայաստանի Գեղարքունիքի մարզում՝ Սևանի տարածաշրջանում։ Այն գտնվում է Երևանից մոտ 60 կմ հեռավորության վրա՝ Սևանա լճից ոչ շատ հեռու։ Կանաչ բլուրներով և լեռնային գեղեցիկ բնապատկերներով շրջապատված գյուղը հայտնի է իր պատմական ժառանգությամբ, ավանդական գյուղական ճարտարապետությամբ և հայկական խոհարարական ավանդույթներով։
Թեև այս տարածքը շատ ավելի հին պատմություն ունի, գյուղի հիմնադրման պաշտոնական տարեթիվը համարվում է 1828 թվականը։ Այդ տարի Իրանի Մակու քաղաքից և պատմական հայկական Վան ու Խոյ բնակավայրերից Ծաղկունք են տեղափոխվել 17 հայ ընտանիք՝ ընդհանուր 102 բնակչով։ Գյուղի շրջակայքում հայտնաբերված հնագիտական մնացորդները, հին բնակավայրերի ավերակներն ու տապանաքարերը վկայում են, որ այս տարածքը բնակեցված է եղել դեռևս այդ վերաբնակեցումից շատ առաջ։
Գյուղի պատմական տեսարժան վայրերից է 17-18-րդ դարերով թվագրվող Սուրբ Հարություն եկեղեցին։ Այն շրջապատված է հին գերեզմանոցներով, որտեղ պահպանվել են խաչքարեր և տապանաքարեր, որոնց մի մասը թվագրվում է ավելի վաղ ժամանակաշրջաններով։ Այս հուշարձանները արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս տարածաշրջանի պատմության և կրոնական ավանդույթների մասին։
Մեկ այլ հետաքրքիր վայր է ավանդական հայկական գլխատունը՝ պատմական գյուղական շինություն, որը ծառայել է որպես ընդհանուր հավաքների և հյուրեր ընդունելու տարածք։ Ծաղկունքի գլխատունը վերանորոգվել է՝ պահպանելով հայկական ավանդական ճարտարապետության տարրերը։ Այստեղ պահպանվել է նաև թոնիրը՝ հողի մեջ կառուցված կավե վառարանը, որն օգտագործվում է լավաշ թխելու և ավանդական ուտեստներ պատրաստելու համար։
Այստեղ այցելուները կարող են ծանոթանալ հայկական ավանդական հացի պատրաստման գործընթացին, հետևել, թե ինչպես են տեղացի վարպետները թոնրում լավաշ թխում, ինչպես նաև համտեսել տնային պանիրներ, չորացրած մսամթերք և տարածաշրջանին բնորոշ այլ ուտեստներ։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ամիչը՝ հին հայկական ուտեստը, որը պատրաստվում է լցոնած հավից։ Դրա պատմությունը կապվում է 5-րդ դարի հայ պատմագրական աղբյուրներում հանդիպող հիշատակումների հետ։